Beni Yağmura Sor Şiiri - Adem Çavuşoğlu

Ne denizler tanır beni ne ırmaklar
‎Ne şehirler ne sokaklar
‎Taş kesilsin bir kenarda bulutlar
‎Sen beni yağmura sor.
‎
‎İçimde ıslanan geceler var
‎Ve çığlanan yalnızlıklar
‎Baharın meltemine bile yabancıyım
‎Uzağım düşlerin mavisine
‎bir rüyayım, tabiri zor
‎Hayra yormasada kimse beni
‎Sen beni yağmura sor.
‎
‎Yol bilmez, iz bilmez kuşların
‎Alıp götürdüğü yerdedir başım
‎Yaprakların çürüdüğü yerde başlar
‎Ve tomurcukta çiğlenir gözyaşım.
‎Kaldır gözünü göğe
‎Binbir renkli gökkuşağın
‎Ötesindeyim bin arşın.
‎Cemre olur düşerim
‎Bir ateş olurum belki
‎Belki bir kor
‎Kimseye değil
‎Sen beni yağmura sor.