Ah ömrümün sevdası
Karanlık sokağımın yaslı ayak izi
Beni unutma
Mülteci çocukların ürkek bakışlarında
Soğuk ve kişiliksiz hudutlara suretimi astım
Kanımda çarpışırken acının neferleri
Sabahına topal bir yaşama sevinci bıraktım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta