Beni Senden Sorsunlar

Önünü sonunu düşünmeden,
Konunun ortasında buldum kendimi.
Aklı selim olmak bir süreçti;
Fırsatım olmadı anlatmaya derdimi.

Ne sen bil, ne ben söyleyeyim desem;
Yan yan bakarsın bana.
Bir açsam ağzımı;
Polis çağırırsın bitene kadar,
Söyleyeyim sana.

Özlemi dile getirmek ne zor;
Yaşaması kolaymış gibi.
Gevezeleri kıskanacağım aklıma gelmezdi.

Bir bakışta seni görmek,
Çektiğim bir kokuda seni hissetmek,
Bazen bir okul çıkışında,
Kimi zaman acilde bir serum yediğimde.

Radyoda işe giderken ilk kez dinlediğim bir slow parçada,
Bazen karda kışta sıcak bir soba kenarına kıvrıldığımda,
Küçük bir kız çocuğunun nazında, tokasında…
Gözü çapaklı, geç kalmış bir otobüs durağında.

Simitin üstüne dökülen susam kırıntılarında,
Bir sokak lambasında, bir pide sırasında…
Rakıma buz, gecelerime pus;
Önemli değil, öfken yeter ki bana kus.

Beni senden sorsunlar, sen cevap ver.
Ahirimi bilmeyenler evvelimi senden dinlesinler.

Seni haklı, beni suçlu görüp benden özür dilemesinler.
Kimi zan altında, kimi toprak altında.
Sorsan tüm âşıklar haklı;
Çoğu ise sevdiğinden ayrı.

Sevgiliyken sorsan,
Kimse kalmazdı sevdiğinden beş dakika ayrı.
Aşkımızın kitabı yazılıp okunsa,
Yaprağın katlandığı yerler kırgınlıklarımız olurdu.
Hikâyenin sonunu gören olmaz;
Bir kenarda kitabı elbet unuturdu.
Çektin durdun onca elemi, kederi.
Ne oldu alabildiğimi, sevdiğim.
Son nefesimi on dakika geri.