Et ve kemikten ağlarla, metal dağlarıyla,
Sevgisiz, aşksız, ruhsuz büyüyorken kent,
Kendi içine çekildi gölgeler öksüz kaldı
Gecenin gözleri öfke dolu dilinde küfürler
Kaçacak bir yol bulamadım yalnızlığımdan
Saklanabilecek, sığınacağım bir kucak
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta