Bazen sıkılıyorum kendimden… Yumruğu masaya,
kapıyı yüzüme vurup gidesim geliyor!
Ama nereye!?
İnsan diyor yüreğim, insan, kendine koşmak dururken, dünya’yı ne diye ciddiye alır ki? Nesi var ki dünyanın,
rüzgar gibi geçen yıllarından başka…
Yollarımız burada ayrılıyor,
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.
Devamını Oku
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.




Bir özlem vurgusu olduğu değin,üstün tutulan aşkın var oluşunu sonsuza değin yaşatma arzusunun da anlatısıydı.
Teşekkür ederim Orhan Bey, sevgiler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta