Sanırım epeydir çalıyordu ayrılık bu sevdanın kapısını
Ve biz bir “tak” sesi dahi duymaya tahammül edebilir vaziyette değildik.
Yılgındık.. yorgunduk..
Neydi bizi bu kadar yoran bilmedik.
Bir düş’ün koynundan diğer birine el atacak olurken yitirmişiz bu aşkın en masum hayallerini
En saf, en temiz günlerini…
Sen kararsızlık ve pişmanlıklarınla, ben korkulu rüyalarımla bir köşede oturmuş;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta