Beni kandırmışlar…
“Hayatın bir ucundan tutarsan gerisi gelir” demişlerdi.
Oysa öyle değilmiş sadece beni kandırmışlar.
Ben sadece ucunda kaldım o ipin.
Yanımda dokuz yaşında bir çocuk.
Gülümsemesiyle güneşi doğuran,
Bir çift gözüyle içime dokunan, ciğerimi yakan.
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Çok beğendim. Yüreğinize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta