Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Sevgili Halenur hanım sizi tanıdıktan sonra kimse unutamaz...
Bu gün kızıma ve misafirlerine büyük bir gururla kitabınızı gösterdim zaten elimden düşmüyor.
Herkes çok beğendi...Yazmak Allah tarafından bize verilmiş bir lutuf olmalı...Ne kadar şükretsek azdır..
Allahın izniyle bir şekilde sizinle görüşüp, sizi kucaklamayı hüzünlerinizi paylaşmayı diliyorum...
Şiiriniz çok derinlere çekiyor insanı, çok güzeldi; her daim kaleminiz ilhamınız sizinle birlikte olup sizi mutlu etsin istiyorum.
Sağlık afiyet dileklerimle sevgimi, selamlarımı gönderiyorum sizlere ve İstanbul'a.
Sevda yaşanmıyor gönül hatırla
Düşenyapraklarda beni hatırla
Geçmişte kalan hüzünlendiğinde düşen bir yaprakta hatırlanır içini acıtır bittiği için keşke bitmeseydi ddiğin için hüzün kaplar önemli olan ne olursa olsun biten şeyleri güzel hatırlamaktır muhakak bir iz bırakırlar ta derinlerde çok beğindim arkadaşım güzel
YÜREĞİNİZE SAĞLIK...SİZİN GİBİ SEVGİ DOLU BİR KALP MUTLAKA UNUTULMAZ .)
KUTLARIM HALENUR HANIM...
ilhamınız daim olsun sevgili üstadem...her zaman ki gibi duyarlı,akıcı dizlere helal olsun.....diyorum....ve çok çok tebriklerimle...
çok güzel dizeler daha öncede okudum sanirim sevgili halenur ....siirsiz kalmasin kalemin...
Gülleri sararmış etrafı diken
Gönlü harap olmuş hasretlik çeken
Nerde boynu bükük bir serseri görürsen
Beni hatırla
Kurumuş gönül bağım olmuş gazel
Serseri yüreğim dağlarda eser
Bitirmiş sevdiği meyhanelerde gezer
Sevdasından içip gezen bir sarhoş
Görürsen
Beni hatırla
Gidiyorum yollarım meçhul
Seni ektim yüreğime varlığınla yokluğun bir
Canı gönülden yar sevenin bilmem hali bumudur
Özleminden eriyip bitmiş bir derbeder görüsen
Beni hatırla
Hatırla sevgili bende seven bir insandım
Senin gibi vefasıza çok aldandım
Sevginde yalanmış yüreğim dolu demedin bende sana inandım
İşte gidiyorum mutlu ol dileğim
Yenik düşmüş sevdasına kanayan bir yürek görürüsen
Beni hatırla
hatice fiskeci
şiirnizi okurken bende bu şiirmi paylaşmak istedim tebriklerimle şaiir dostum
Dökülen güllerde beni hatırla...
...Eriyen karlarda beni hatırla...
...Düşen yapraklarda beni hatırla...
...Unutma yâr beni, sakın unutma...
şartlar ne olusa olsun seven yürek unutmaz yüreğinize sağlık kutlarım muhabbetle
Beni hatırla demiştim..........
Hüzünlü bile olsa hatırlanmak bambaşka bir duygu..İzinde yürümek gibi yüreğin..
Sevginin güzelliğini yansıtan arkadaşım..Çok güzel..
Dökülen güllerde beni hatırla...
...Eriyen karlarda beni hatırla...
...Düşen yapraklarda beni hatırla...
...Unutma yâr beni, sakın unutma...
Harika bir şiirdi üstadem. Yüreğinize sevgilerimle
'Dökülen güllerde beni hatırla...
...Eriyen karlarda beni hatırla...
...Düşen yapraklarda beni hatırla...
...Unutma yâr beni, sakın unutma...'
siirin akisina öyle güzel bir final ki..
cok icten duygularla sevgiye hakkini veren bir siir...
yüreginizi ve kaleminizi kutluyorum Halenur hanim...
sevgilerimle...
Bu şiir ile ilgili 29 tane yorum bulunmakta