Beni En Çok Ben Yaraladım Şiiri - Hamit ...

Beni En Çok Ben Yaraladım

Kimseye kızamıyorum artık,
Ne sana,
Ne gitmene,
Ne de kalbimi paramparça eden o cümlelere.
Çünkü biliyorum…
En çok ben izin verdim böyle olmasına.

Ben açtım kapıları sonuna kadar,
Sen girmek için tereddüt ederken bile.
Ben sarıldım,
Senin ellerin hep yarımdayken bile.
Ve ben bekledim,
İçim kanarken gülümsemeye devam ettim.
Sırf sen huzur bul diye
Kendi huzurumu feda ettim.

Kırıldım mı?
Evet.
Ama asıl beni kıran,
Kırıldığımı bile saklamamdı senden.
Sustum.
Çünkü bir söz söylesem,
Senden değil,
Benden kopacağını biliyordum.

Beni en çok ben yaraladım…
Çünkü hep anlayışlıydım.
Çünkü hep kendimi susturdum,
Sen konuş diye.
Çünkü senin suskunluğunu bile sevmeye çalıştım,
Oysa o suskunlukta ben her gün biraz daha azdım.

Aynaya bakıyorum bazen,
Kırık değil yüzüm,
Ama yorgun.
Bir insan kendini böyle mi harcar?
Böyle mi eksiltir her gün azar azar?

Sen gittin ya…
Kimse gelmese de olur artık.
Çünkü asıl gitmesi gereken
Kendimmişim bazı yerlerden.
Ama geç kaldım,
O koltukta hep sana yer ayırdım.
Kendime oturacak yer bile bırakmadım bazen.

Şimdi seni değil,
Kendimi affetmeye çalışıyorum.
Beni böyle çok severken
Neden bu kadar çok sustum diye.
Beni neden bu kadar çok yordum diye.

Ve evet…
Kimseye hakkım yok belki,
Ama kendime var.
Çünkü bu kalpte en derin izi
Sen değil…
Ben bıraktım.
Şiir Hamit Atay