Beni Dinle, Müzeyyen Şiiri - Şiir Emekçisi

BENİ DİNLE, MÜZEYYEN

Beni dinle, Müzeyyen
Göz kapaklarımda senin adın ağır bir akşam gibi.
Gece, omzuma yaslanmış bir çocuk,
Ben ise kalbimin kıyısında seni bekleyen
sabırlı bir dalga.

Beni dinle, Müzeyyen
Çok yorgunum, uykum var
Ama uyuyamam.
Çünkü kirpiklerimin arasına düşen her karanlık
senin gülüşünün aydınlığını arar.
Adını fısıldadıkça
içimde mor bir sızı çiçek açar.

Rüzgâr camı yokluyor usulca,
Sanki senin parmakların
ruhuma değecek bir kapı arıyor.
Ben, yorgun bir yolcuyum gecede,
Sen varılacak tek liman.

Beni dinle, Müzeyyen
Dilim varmıyor kelimelere
Sana susamış bir kalp
nasıl dinlenir?
Nasıl bırakır kendini
adının gölgesine düşmeden?

Eğer bir gün susarsam
bil ki susuşumda saklayacağım seni
Saçların gecenin en derin yeri,
Sesin sabaha en yakın umut benim için.

kemalyıldırım