Beni çok öp Şiiri - Wolf Son

Kâinatın kara kutusu açıldı, sırlar döküldü saçlarına,
Göğsümün dehlizlerinde fırtınalar koptu bu gece.
Dizginleri kopmuş bir kıyamet kopuyor damarlarımda;
İçimde binlerce atlı mahmuzluyor zamanı.
Nalların altında ezilen hüzün, kıvılcımlarla boyuyor gökyüzünü,
Vakit, seninle benim aramdaki o uçuruma bir köprü kurma vakti.

Bak, semanın ciğerleri seninle soluyor sanki;
Bulutlar senden bana süzülüyor birer ak gemi gibi.
Sürgün yemiş bir coğrafyayım ben, çatlamış ve dilsiz...
Toprağım senin yağmuruna susuz,
Tenim senin haritana muhtaç.
Sanki senin nefesinle can bulup, benim kurak iklimime yağıyorlar.
Her damla, tenimde senin kokundan bir mısra bırakıyor,
Ve ben, ilk kez bu kadar çok boğulmak istiyorum senin yağmurunda.

Gözlerin, unuttuğum bir lisanın en keskin cümlesi,
Belki ruhlar henüz bedenlere taksim edilmeden evvel,
Bir melek bizim isimlerimizi aynı parşömene kazımıştı.
Sen, kaburgamdaki o kadim boşluğun tek sahibisin;
Biz, balçığa can verilmeden çok önce, bir ışık hüzmesinde vuslata ermiştik.
Yeryüzü sadece bu muazzam randevunun solgun bir taklidi şimdi.

Artık durdurulamaz bir nehir gibi akıyor her şey,
Güneş sönüyor, yıldızlar yorgun, dağlar un ufak...
Bir kum saatinin son taneleri gibi akıyor ömür.
Varsın aksın, varsın tükensin o cam küredeki zaman;
Çünkü ben o kum tanelerinin her birine senin ismini heceledim.
Ölüm bile bu mukaddes taksimatı bozmaya yetmeyecek.