Beni Bana Bırakın Şiiri - Barış Yeşiltaş

BENİ BANA BIRAKIN

Beni bana bırakın, yorgunum biraz,
Kalbimden dökülen bu sessiz niyaz.
Herkes bir parça aldı, ben eksik kaldım,
Kendime yabancı, hayata ayaz.

Beni bana bırakın, susmayı öğreneyim,
Adımı rüzgardan, yüzümü gölgeden sileyim.
Bir tek ben duyayım içimdeki sesi,
Kırık düşlerimle barışmayı deneyeyim.

Çok şey verdim yollara, az kaldı içimde,
Gülen yüzüm saklıdır derin bir biçimde.
Her iyiyim biraz daha yaraladı,
Kimse sormadı, fırtına var mı içinde?

Beni bana bırakın, kalabalık dar gelir,
Yanımdayken bile insan yalnız hisseder.
Bir omuz isterdim, yük değil kimseye,
Ama dert dediğin sessizce büyür, ilerler.

Zaman akar, iz bırakır gözlerimde,
Geçmiş oturur, susar cümlelerimde.
Ne sevincim tam oldu ne hüznüm gitti,
Hayat hep yarım kaldı ellerimde.

Beni bana bırakın, belki bulurum kendimi,
Küllerimden doğar belki bu yorgun bedenim.
Bir gün aynaya bakıp derim ki usulca,
Geçti… bu kadar üzme sen kendini.


YAZAR: BARIŞ YEŞİLTAŞ
TARİH: 09.02.2026
SAAT: 21:45