Nerden bilecektim
hayatın insanı bu kadar yoracağını
Çırpındıkça kanatlarımın kırılacağını
Çok yıprandım çok yalnız kaldım
Annem seni çok ama çok aradım
Beni anneme götür
Kanatlatının altında kalayım
Kollarında huzur bulayım
Yüküm çok ağır annem beni kurtarır
Beni anneme götür
Ondan başkası beni anlayamaz
İçimde biriken zehirli göz yaşımı
Damla damla avuçlarına bırakayım
Beni anneme götür
Onun gibi kimse sevmiyor
görmüyor duymuyor beni
Kimse tutmıyor düşünce
Annem gibi ellerimi
Beni anneme görür
Annemin bahar kokusunu
doya doya çekeyim içime
Alıp götürsün bütün derdimi kaderimi
Beni anneme götür çok özledim çok
şefkatle saçlarımı okşayan ellerini
Kalbime ışık veren gözlerini
yavrum diyen bal sözlerini
Beni cennetime götür.
Kayıt Tarihi : 2.3.2026 10:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!