Yürüyorum,
Sokak bomboş
Kimse yok benden başka siyah bir sabahta,
Sanki saat beşte yürümek yasak…
Fark ediyorum gölgemi,
Eski hışmına erişir gibi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Ardından yalnızlık gelir...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta