Günü kurtaran kahvemle sigaram oluyor yine.
Benim gibi onlarında bir yanı eksik, bir bardak boş, bir sigara yanmıyor.
Hazırladığım bavula her şeyimi sığdırmaya çalıştım, biz her zamanki gibi ortada kaldık..
Yere göğe sığdıramadım yine bizi, ufacık kalbime sığdırdığım gibi..
Ne tuhaftır şu hayat, başına ne gelirse gelsin ölmüyorsun.
Ama yaşamıyorsun da..
Öylece ortada sıkışıp kalıyor bedenin, acı çekmeye alışır halde.
Benim başıma sen geldin, öylesine güzel öylesine saçma.
Sonra bu kadarı fazla dercesine çektin kendini, acılarını da alıp götürmeye yetmedi kuvvetin.
Nasıl adamsın sen? ..
Senin bir anda alıp götürmeye cesaretin olmayan acıları her saniye çekiyorum ben.
Sende kalan kısmı neydi bu aşkın?
Güzel günler, gülüşmeler, sevmeler.
Değil mi?
Bende kalanı gördü mü hiç gözlerin?
Toz pembenin üzerine küller yağdı mı hiç?
Bende kalan acılara bak, avuçlarımda sıkıca tutuyorum hala.
Acıda olsa, ellerimi kanatsa da, onlar senden kalan tek hatıra.
Unutmak isteseydim keserdim bileklerimi, akıtırdım acılarını.
Fakat istemiyorum..
İyisiyle kötüsüyle yaşamaya razıyım seni.
Bizi..
Biz diye bir şey kaldı mı senin içinde?
Bende kaldı..
Resimlerde kaldı, şarkılarda kaldı..
Hep öyleydi zaten.
Resimlerde gülen, şarkılarda neşelenen bir aşktı bizimkisi.
Resimler yanıp, şarkıların sesi kısılınca bozuldu büyü.
Maskesi düştü herkesin.
Yeni insanlar girdi hayatlarımıza, kalplerimiz hala karşı karşıya.
Açılan bu savaşta birisi ölecekti.
Yoksa birbirinden başka kimseyi sevemeyecekti o kalpler.
Bir insan iki kişiyi sevemez değil mi?
Öyleyse senin sevdiğin kimdi?
Seni seviyorum derken elimi tutmaya utanman nasıl bir saçmalık? !
Saçmalık senin adın..
Yaşadığımız her şey saçmalık.
Birbirinin yokluğunu seven iki insan..
Birlikte olmak için can atan ama acı çekmeyi daha çok isteyen.
Bu yüzden unutmalıyız birbirimizi, bu yüzden bizden bir bok olmaz!
En güzel zamanlarımızı kavga ederek geçirdik biz,en kötü anlarımızı gülerek.
Gülerek geldi geçti her şey..
Sende gülerek geçmek istiyorsun ama izin vermiyorum adam!
Ağlata ağlata bitirdiğin bu hayattan öyle gülerek geçemezsin.
Unutamazsın beni, unutturmayacağım kendimi.
Benden başka dokunduğun her kadında yanacak ellerin.
Öptüğün her yanakta kanayacak dudakların.
Ve adı benle aynıda olsa o kadınların, seslenemeyeceksin onlara.
Kimsenin kahramanı olamayacaksın sen!
Benden başka..
Şimdi koca bir şehir bıraktım sana.
O şehrin her sokağında yokluğum var, iyi bak ona..
Kayıt Tarihi : 13.10.2014 17:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!