Bahar yağmurlarından sonra kokan topraksın sen,
Beni seninle yoğurmuş yaradan, hamurumdasın.
Ilık bir meltem, kutsal bir nefessin sen,
Bana seni üflemiş yaradan, ruhumdasın.
Gülümseyen her yüzde, açan her çiçekte sen,
Güzele bakar seni görürüm, sevabımdasın.
Maddenin kimyasında, eşyanın dokusundasın sen,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Hepimizin derinliğinde böyle biri vardır da...anlatamayız.kısa..öz..harika biranlatım,çok mükemmel çoook...sevgiyle kalınız.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta