Anlatılanlardan hep uzaksın sen.
Sen bir çiçeksin şuurunu kaybetmiş ve coğrafyasından edilmiş.
Ölü bir biçimde esir alınan sözlerin var bir türlü manâsı olmayan.
Bir de fiziksel güzellikten uzak gülüşlerin var haşarı-terli bir atın heybesinde saklı, kim bilir nereye doğru koşuyor hangi dağlara hangi diyara.
Sen yeşilliğini saklayan esmer bir coğrafyasın.
Kudretli bir varlığın içinde hiçliğe özenen bir nesnesin sen.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta