Gökyüzünün orta yerinde kanayıp duruyor yaralarım
Her bir damla yaşımda ne sırlarım gizliydi oysa,
Akma dedim, dur akma gözyaşım ortalıkta,
Ne asi çıkmıştı vurulan yanlarım, ne asiydi o günlerde.
Umudu kestim ben benden dün gece,
Veda sahnesi düzenledim umut diyarlarına nokta koyarken,
Saygıyla eğildim önlerinde, beni kendine diz çöktüren,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta