Bende Yaşamadım Anam Şiiri - Erdal Balcı 2

Ben seni daha dünyaya gelmeden sevdim.
Ben seni Kalu Bela’da sevdim.
Rabbimden diledim, anam olmanı istedim.
Dünyaya geliş vesilem, razı olursan benden,
Elimden tut, seninle cennete girem.
Bir gün görmedin; yemedin, içmedin!
Giyince hep siyahlar giydin!
Eller kalktı sana, yerlerde sürüklendin.
Gözyaşların kana karıştı.
Başında beyaz saçların, taşa toprağa bulaştı.
Derdimi kime diyem?
Söyle, kendime nasıl gelem?
İmkân var mı geçmişi silem?
Ben de senin gibi yaşlandım anam!
Aynı yastayız anam, aynı yaşta!
Çilen bitmedi, hastalık vurdu;
Betin benzin sararıp soldu.
İçine atıp durduğun dertler,
Genç yaşta gelip seni buldu.
Beni de buldu anam! Beni de buldu!
Önce içime, sonra dışıma vurdu.
Babamla yan yana görenler şaştı!
Beni de yetmiş yaşında sandı.
Bak, ben de senin gibi yaşamadan yaşlandım anam!
Çocukluk derler, yaşamadım;
Gençlik derler, coşamadım;
Bilirim sana oğul olamadım,
Gördün mü anam!
Ben de senin gibi yaşlandım.
İlaçlar olmasa ayakta durmak zor,
Geçmişin acısı yürekte kor,
Gel bir de bana sor?
Ben de senin gibi yaşamadım anam!