Bende Böyle Bir Deliyim İşte

Çoğu zaman korkuyorum;
sevmekten, güvenmekten…
Yanlış anlamayın, kendimi sevmekten korkuyorum.
Bazen çiçek açmış bir ağacı kıskanırım,
arasıra yolda karşılaştığım bir kertenkeleye çatarım.

Ben de böyle bir deliyim işte.

Kâh buluttan döşek yapar uzanırım,
kâh yıldızdan bir parça koparır,
ışıltısıyla dans ederim.
Bitmek bilmez benim umutlarım;
arasıra aklıma gelir geçmişte unuttuklarım.

Bazen uslu ve durgunum,
bazen coşkun seller gibi
her şeyi yıkar, yutar, kuruturum.
Sonra bir anda her şeyi unuturum.

Ben de böyle bir deliyim işte.

Herkesi severim; çünkü herkese yetecek sevgim var.
Saygıda kusur etmem;
çünkü benim aldığım bir edep var.
Ben böyle bir deliyim işte.
Kavgaları sevmem ama

mazluma zulmedenlere keskin bir hançer gibidir dişlerim.
Dünyaya sevgiyi ilmek ilmek işlerim.
Hiç dinmeyen gözyaşlarım
ve sonu gelmeyen kahkahalarım…

Ben böyle bir deliyim işte.

Sağım solum bellidir;
yaşım bazen on, bazen ellidir.
Sorarlar bazen: “Bu nasıl bir delidir?”
Sorma gardaş…

Ben de böyle bir deliyim işte.

Yağmur gibi yağarken bombalar şehrin kıyısına,
bakarken bir çocuk üzgün üzgün
babasının fotoğrafına,
o zaman gülemiyorum işte.
Ben böyle bir deliyim; dünyanın yükünü
heybeme koymuş, ağlar adım yürüyorum.
Sonsuz ütopyamda her şeyi toz pembe görüyorum.

Karışmayın bana; ben kendi dünyamda
sessizce, içten içe çürüyorum.
Ben böyle bir deliyim işte.
Kimseye yoktur zararım.
Yaşarken görünmez,
ölürken bile yok bir mezarım.

Benim kendi içimdedir enkazlarım.
Arada sevdaya iki satır yazarım.
Dağların eteklerinde taze çiçekler koparırım.
Rüzgârla dans eder, fırtına ile saçımı tararım.
Ben böyle bir deliyim işte.