Yokluğunla uyanıyorum,
bu bile alışkanlık oldu.
İçimde beliriyorsun bazen,
bu daha da beter oldu.
Gözlerin yok,
ama yokluğun bakıyor bana.
İçimde konuşmayan bir ses var,
hep seninle aynı suskunlukta.
Bu dünyada farklı bir ben var,
sabır mayasından yapılmış.
Senin gelmeyeceğini bilerek
kapıyı açık tutup
nöbette duracak
kadar…
Adını anmasam da
bana her şey seni anımsatır.
Gelsen, dağılır bu hasret;
gelmezsen,
ben
Kayıt Tarihi : 16.12.2025 02:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Sevginin tonları da varmış...




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!