Bencillik,çürüme,yozlaşma Şiiri - Kemal ...

Bir aynayla başladı her şey,
insan kendine bakmayı
başkasını görmeye tercih edince.
“Ben” büyüdü,
“biz” daraldı;
kaldırımlar genişti ama
kalpler tek kişilikti.
Bencillik,
aç gözlülük değildir sadece;
başkasının açlığını
görmemeyi seçmektir.
Yan masada sessizce çöken hayatı
telefon ekranıyla örtmektir.

Sosyal çürüme,
bir sabah ansızın gelmez.
Önce selamlar eksilir,
sonra utanç,
en son adalet…
Herkes bilir ama
kimse hatırlamak istemez.

Yozlaşma,
paranın değil
vicdanın el değiştirmesidir.
Bir imza atılır,
bir çocuk daha erken büyür.
Bir suskunluk alınır,
bir doğa parçası eksilir.

Siyasette
sözler süslenir,
niyet soyunur.
Ekranlarda gülümseyen yüzler
arka odalarda
insanlığı pazarlık eder.

Bazı meslekler
artık meslek değildir,
maskedir.
Bilgi satılır,
adalet ertelenir,
merhamet “uygun değil” denilerek
rafa kaldırılır.

Ama çürüme en çok
alışınca tehlikelidir.
İnsan kötülüğe değil,
kötülüğün sıradanlığına yenilir.

Ve yine de…
Her yozlaşmanın kenarında
sessiz bir direnç vardır.
Bir ekmeği paylaşan el,
bir ağacı savunan ses,
bir hayvana eğilen diz.

Çünkü insan
tamamen çürümez.
Sadece unutur.
Hatırlayan bir tek yürek bile
toplumu
yeniden başlatmaya yeter.

Kemal Tekir
Halkın Hak kın sesi