Sabahın buğusunda kaybolmuşsun çoktan.
Ne bir dostun var ne seni saracak bir insan.
Kılavuzların ıslak, kalemlerin akmış gömleğine.
Boyanmışsın boydan boya mavinin bencilliğine.
Yağmurları kendin için yağdırmaya başlamışsın.
Güneş sen ısın diye doğuyormuş sürekli.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta