Kendini şiir sanan karalamaların çobanıyım ben..
Kelimelerin arasında kalmış bir abdal..
Sahra-ı Cedid'te vaha imalatçısı bir müteahhit..
Anahtar teslimi düş satıcısı..
Sokak çocuklarının kimsesizliğiyim
Martıların duyulmayan çığlığı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şairin temel taşlarından olan sensizlik ve sessizligi berrak bir dille anlatmışsın,diline,yüreğine saglık.
çok güzel bir şiir .ama asla sessizlik olamaz bu şair olmamalıda azıcakta gülmeyi öğrenmeli sanırım:))))
Ben sessizliğim.
Sensizliğim..
Seni bulduğum an
Yitirmenin verdiği
En büyük kederlerin
Bileşkesiyim..
...
Harikaa .... :)
Sevdim bu kalemi , sanırım daha çoook okuyacağım..saygılarımla
Anahtar teslimi düş satıcısı..
....
Güzel bir ifade....
Bugüne değin hiçbir şairin,hiçbir şiiri için,hiçbir yorum yazmamıştım.Bu şiiri okuyunca parmaklarım kendini yazmaktan alamadı.Bu kalem susmamalı...EMEĞİNE SAĞLIK.Ayrıca diğer şiirlerinizde bir harika,çocukluğumuzun kapılarını ardına kadar açmışsınız.TEBRİKLER.
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta