Ben Yılmaz Öztürk sıradan basit biriyim kendi halimde
Bazen umutla insan aradım merhamtesiz insan yüreğinde
Bilmem denendir yalan ve sahtelik kol geziyor dörtbir yönde
Seven dostum çok gelirde yanıma ardımdan söven sövene
Kelimeler anlatırmı bilmemki isyanımı duymayan kulağa
Otuz biryıllık ömürde ruhum sığmıyor çamurlaşan toprağa
Heryer delikanlı dolu hasret kaldım dürüst adam gibi adama
Kalpten seveceğim inat olsun sevmeyi bilmeyen çakallara
Sürmeli gözler ağlıyor manasın kendinde saklar
Köpekler tenimden koku alırken insan ruha bakar
Aklı göbeği kadar çalışanlar herkesi kendi sanar
Delikanlı değilim adamlık sofrasında varken çiyanlar
Ruhum incindi sokakta sokaklarım karıştı birbirine
Adam sandıklarım kendileriyle adımı almış diline
Herkes delikanlı salyaları hayat suyu çirkefliğe
Heryer ZÜLEYHA dolu YUSUF olmak dayanır yüreğe
Kayıt Tarihi : 23.9.2011 21:59:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Başarılarının devamını diler, selamlarımı sunarım.
TÜM YORUMLAR (2)