Ben Yaşarken Ölmüşüm

Her gece içimde bir mezar kazdım,
Kendi çığlığımı bile susturdum.
Dert omzuma taş gibi bastı,
Hayat dediğin bende çoktan söndü.

Bu yorgunluğu bir de bana sor,
Kırılmış bir kalbin sessizliğini
Bir avuç umut bile nasip olmadı,
Toprak kokuyor artık bütün yolum.

Ben yaşarken ölmüşüm,
Bu yürek çoktan sönmüş,
Dertlere mahkûm edilmişim,
Kime anlatsam, susmuşum…
Ben yaşarken ölmüşüm…

Dost sanıp sarıldığım geceler,
Beni tek tek hançerledi.
Gülmeyi unutan gözlerimde
Yılların birikmiş sarsıntısı var hep.

Geri dönmez kaybolan gençliğim,
Zaman yüzüme hesap sorarken…
Tutunacak bir yarın bırakmadın,
“Yanındayım” diyen bile çıkmazken…

Ben yaşarken ölmüşüm,
Dizlerimde ömür tükenmiş.
Çığlık çığlığa içimdeki sitem,
Duymaz oldun, ben susmuşum…
Ben… yaşarken… ölmüşüm…