Ben Yalnızlığıma aitim.. Şiiri - Erkan İnce

Aralanan penceremden,
Dünyaya bakıyorum.
Hayat akıyor yine,
Günler bir nehir gibi,
Sessizce geçiyor içimden.

Caddeler uzayıp gidiyor,
Karanlığın koynuna doğru.
Kaldırımların taşlarına,
Sol yanımdan,
Biraz daha yalnızlık dökülüyor.

Ve ben eksiliyorum durmadan…
Her sabah içimden,
Bir parça kopuyor sanki.
Her akşam,
Bir hatıra daha gömülüyor kalbime.

Acıtıyor bu yalnızlık,
Bu terk edilmişlik duygusu.
Bir hançer gibi değil artık
Daha derin,daha sessiz,
İçimde büyüyen,
Adsız bir yara gibi.

Çare olmuyor,
Ne düne,ne bugüne.
İçimde hep gurbet,
Kendime bile uzak bir gurbet.
Tuvalimde solgun renkler…
Sanki hayatın bütün baharı
Benden habersiz geçmiş.

Bugün yine,
Uzakları özleyerek başladım sabaha.
Rüzgârı dinledim bir süre,
Belki bir ses gelir diye.
Gelmedi.

Ve anladım;
Ben artık,
Dünyaya değil,
Yalnızlığıma aitim.