Ben; kuş uçmaz, kervan geçmez bir çölde kaktüs,
Sen; kurak bozkırlarda bir papatya
Ben; yalnızlık abidesi, yaşayan ölü,
Sen; hayat kaynağım, dipdiri, yaşam dolu
Ben; keder yüklü bir gemi, liman arayan,
Sen; mutluluk rüzgarı, gönlümü tarayan.
Ben; semada silik bir nokta yapayalnız,
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Ben, kimsesiz seyyahı, mechuller caddesinin;
Ben, yankısından kaçan çoçuk, kendi sesinin.
Ben, sırtında taşıyan işlenmedik günahı;
Allah'ın körebesi, cinlerin padişahı.
Şiirinizi okurken Necip Fazıl'ın bu dizeleri geldi aklıma. 'Ben' ya da 'Sen' umarım bunlar ayrı ayrı kalmaz da bir gün 'Biz' oluverir. Güzel şiir tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta