Hayatta çözemediğim iki kelime: Ben ve sen...
Birbirinden ayıramadığım ama birbirine de yakınlaştıramadığım kavramlar..."Ben" derken "seni" suçluyor, "Sen" desen "Ben" siz kemale eremiyordu. Zıtlığın iki kutbunda büyüyen mana, yakınlığın imtizacında yerlerde per-ü perişan oluyordu.
Bir an "Sen" haykırıyor, ruhun,bedenin her zerresinde; beklenmeyen bir an nasihat ediyor "Sen" "ben"in bitmek bilmeyen körlüğüne...
İşte böyle bir hakikat ki, "Sen" olmak için "Ben"in varlığına,
"Ben"i bulmak, idrak ve anlamak için "Sen" gerekir..Bilmiyorum başka ne anlatır ki bu derin hali....?
Çocukluk, o derin ırmak çağrısı
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
Devamını Oku
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta