Istanbul Bakirkoy 7Aralik
Ben ve Kendim
Bir odanın ortasında iki sandalye
birine Ben oturur, ötekine Kendim.
Aramızda sessiz bir masa, üstünde kırık bir fincan,
buharı tükenmiş bir çay, kabına sığmayan bir gölge.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta