Ben ve kedim Şiiri - Barış Taşdemir Bt

Bir ben vardım… bir de yanımda oturan kedi.
Sarmaşıklarla oynayan düşüncelerim,
vücuduma yabancı kaderim,
lime olmuş ellerimde tutunacak tek bir ısırgan otu.

Yeşillikler ordusunun muharebesinde titreyen ampulüm,
gülistanımdan koparılan sarmaşıklar,
bir gökkuşağı çizer bedenim — sarmaşıklara inat
yeniden sarar tüm varlığımı.

Nefessiz kalmışlığım… bir de yanımda oturan kedim.
İkimiz de düşünceli, ikimiz de deli;
etrafımız surlarla çevrili,
sınırlar, hatlar çekilmiş — ama sarmaşıklar yine inatla büyür içimde.

İçtenlikle yeşiller yazar ellerim,
koparacak tek gül var o dillerin.
Kedim sadık… bir de yüreğim.

Ne bir ağaç, ne bir kuş cıvıltısı;
hapishaneye dönmüş gülistanım.
Güneş küskün, sular hain;
ne akşamı var ne gündüzü — hepsi karanlıkların içinde filizlenen acılar.

Ortada bir ben, bir de kedim.
Gözlerim arar durur deli gibi;
hiç olmayan şeylere gülüp gelir.
Sarılırım tüm acılarıma
ve kedime…
çünkü ikimiz de
aynı sessizliğin içinde büyürüz.