Gönül bin yol aşıp, sona yanaştı
Hatta ondan öte, sonu da aştı
Gönlümün deryası, aşk ile taştı
Semâda ben varım, yeryüzünde ben !
Bütün karanlıkta, gece içinde
Şafak zamanında, bülbül dilinde
Âşık içindeyim, gönül ilinde
Gönülde ben varım, âşıklarda ben !
Akan bir gemiydim, sonunda durdum
Mânâ denizinden, kıyıya vurdum
Bir yanan ateştim, yanıp tutuştum
Mânâda ben varım, derinlerde ben !
Yağız atlar kişnedi, meşin kırbaç şakladı,
Bir dakika araba yerinde durakladı.
Neden sonra sarsıldı altımda demir yaylar,
Gözlerimin önünden geçti kervansaraylar...
Gidiyordum, gurbeti gönlümle duya duya,
Ulukışla yolundan Orta Anadolu'ya.
Devamını Oku
Bir dakika araba yerinde durakladı.
Neden sonra sarsıldı altımda demir yaylar,
Gözlerimin önünden geçti kervansaraylar...
Gidiyordum, gurbeti gönlümle duya duya,
Ulukışla yolundan Orta Anadolu'ya.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta