Dudaklar sımsıcak
saatlerde kapkaranlık
öpüşmelere hasret……
Rüzgar büyük bir sesle yükseliyor…
gökyüzü karanlık…
Zenciyim ben…
Gece gibi…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




sevgi....
çok güzel anlatım...
kutlarım...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta