Ben Seni İstanbul Gibi Sevdim..

İstanbul gibi sevdim seni
Gürültüsüne rağmen,
Kalabalığına rağmen,
İnsanı yoran ama bırakamayan cinsten.
Her köprüsünde bir geç kalmışlık,
Her vapurunda bir ya, olsaydı vardı.
Bazen dedim ki kendime,
Bu kadar sevmek şart mıydı?
Sonra sustum.
Çünkü kalp
Şartla çalışmaz.
Ama sonu olanlardan değil.
Bazı hikâyeler bitmez,
Sadece anlatanı susar.
Ben sustum.
Ama içimde sen konuşmaya devam ettin.
Her gece başka bir cümleyle,
Her sabah başka bir eksilmeyle.
İstanbul gibi oldun bana,
Ne terk edebildim,
Ne tam sahip olabildim.
Gittikçe daha çok sevdim,
Sevdikçe daha çok yoruldum.
Belki de mesele sen değildin,
Belki mesele
İnsanın kendine sorduğu o eski soruydu:
Sevmek mi daha zor,
Yoksa vazgeçmek mi?
Ben cevabı bulamadım.
Çünkü bazı sorular
Cevap için sorulmaz.
İnsan kendini tanısın diye sorulur.
Ve ben kendimi
En çok seni severken tanıdım.
Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu…
Şurda,
Senin gözlerinde.
Mavi.
İstanbullar denizi gibi.
Gülüşler yarım kaldı,
Cümleler hep ikinci dizede durdu.
Bir şiirin
En can yakan yeri
Bitmeyen yeriymiş meğer.
Ve şimdi buradayım,
Ne tamamen giden,
Ne kalabilen.
İki hâl arasında
Yorgun bir insan.
Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu…
Hâlâ.
İnatla.
Sanki sen duyarsan
Her şey düzelecekmiş gibi.
Şurda,
Senin gözlerinde.
Mavi.
İstanbullar denizi gibi.
Ve bil ki,
Bazı sevgiler
Yaşanmaz.
Ama insanı
Ömür boyu yaşatır.
Kalpler Senin elindeyken
Mesafeler neye yarar?
Zaman Senin kudretindeyken
Beklemek kime ağır gelir?
Ben büyük laflar etmedim,
Kaderle pazarlığa da girmedim.
Sadece
Kalbimin yolunu
Kalbine denk getirmeni diledim.
Ben seni,İstanbul gibi sevdim..
Aygül Zade ✍🏻..