Doğduğun toprakları hep sevdim.
Nehirlerinin debileri yüksekti, içimden geçen.
Yağmurları yaş olup aktı gözlerimden.
Düdüklerinde büyüttüm düşlerimi,
Sılaya dönen, başı dumanlı kara trenlerin.
Dövende ayırıp buğdayı saptan,
Savurdum, havaya boş ümitlerimi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta