Ben Seni Çok Sahi Sevdim

Ben Seni Çok Sahi Sevdim

Ben seni,
Örselenmiş bir yürekle sevdim,
Kırıkları hâlâ avuçlarımı keserken,
Geçmişin gölgesi omuzlarımdayken sevdim.
İncinmiş duygularla,
Güvensiz bir kalbin titrek cesaretiyle
Yine de vazgeçmeden sevdim.

Ben seni,
Kendime dönmüşken sevdim,
Kalabalıklardan kaçıp yalnızlığı taç yapmışken,
Sessizliği dost, acıyı sırdaş bellemişken sevdim.
Her gecenin koynunda yaralarımı sayarken,
“Bir daha asla” diye yeminler ederken sevdim.

Ben seni,
Aşka tövbeliyken sevdim,
Kalbime kilit vurmuşken,
Umut defterini yakmışken sevdim.
“Vebali boynuma” dedim,
Kaderle göz göze geldim,
Yeminimi bozdum da sevdim.

Ben seni,
Korkularımı cehenneme uğurlayıp sevdim,
Yeniden kırılmayı göze alıp,
Bir kez daha paramparça olmayı kabullenip sevdim.
Canımın acıyacağını bile bile,
Yine de sana doğru yürüyerek sevdim.

Ben seni,
Oluru yokken sevdim,
İmkânsızken, herkes giderken sevdim.
O bildik inadımla,
Küllerinden doğan umutlara sarılıp sevdim.
Herkes vazgeçerken ben inandım,
Sonsuz aşka tutundum da sevdim.

Ben seni,
Kaybetmeyi ezbere bildiğim hâlde sevdim,
Gidişlere alışkınken kalmayı seçerek sevdim.
Kalbim bin parçayken
Yine de sana bütün hâlimle geldim.

Ah sevgili…
Bilmiyorsun.

Bu yalan dünyaya inat,
Bu çıkar sevdalara, yarım kalmış masallara inat
Ben seni hesapsız sevdim,
Menfaatsiz, korkusuz, tertemiz sevdim.

Bir ömrü bir bakışına sığdıracak kadar,
Bir acıyı gülüşünle unutturacak kadar sevdim.

Herkes gibi değil,
Geçici değil, alışkanlık hiç değil…

Ben seni
Çok gerçek sevdim,
Çok derinden,
Çok sahi sevdim.

Söz : Mucize