Aşkı nasıl da çiçekce yaşamıştık biz kadınım
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan
Devamını Oku
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan
Ben, sendeyim…Mesafe dediğin ne ki? ”
harikaydı karıka
Yazmayayım dedim.. Ama durmadı yüreğim.. Affınıza sığınarak.....
”Söz verdim kendime kadın” dedi…”Bundan böyle özlersem, namerdim seni…Aldım koynuma sesini…Rüzgara kattım sıcak nefesini…
Sahi bu kadar güçlü müsün? Ama neden? Hayat hep vazgeçmek, ertelemek midir düşleri?
Sonra... Herşeyi Boşverip aşkı yaşamakta ne kötülük var ki? Keşke kurtarabilsek dünyayı da, vazgeçebilsek düşlerimizden...
Satırlarınızı okurken öylece aktı gözyaşlarım, durduramadım. Bu sebeple sorgulamalarım...
Saygılarımla...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta