Ben Sende Çaresiz Kaldım

Anlatsan duyarım dünyanın bütün güzelliklerini
Sesin değse kalbime, ömrümün kışı bahara döner.
Erir dağlarımın başındaki kar
Bir çocuğun eline güneş düşmüş gibi hafifler içim.
Papatyalar arasından geçerken
Bir an olsun sesini duyamazsam,
Omuzlarım çöker içimde kıyametler kopar
Ve ben sessizce yıkılırım.

Seni görmediğim zaman,
Bir boşluk çöker omuzlarıma.
Çeksem de kurtulamıyorum.
Sanki dünya biraz eksiliyor.
Ellerim, dokunduğu her yerde seni arıyor.
Ayaklarım nereye gitse yanlış bir sokak,
Nereye dönse eksik bir yol gibi.
Öyle şaşkın, öyle kararsız, öyle yalnız…

Gözlerinin açmadığı bir baharda
Gece daha koyu, rüzgâr daha suskun.
Karanlık, içime çöken bir yük gibi
Kalbime oturuyor.
Bir demir nasıl sessizce paslanır,
Bir elma nasıl içten içe çürürse
Ben de öyleyim işte,
Senden uzakken yavaşça eksiliyorum.
Ve ben sende çaresiz kalıyorum.

Ben sende çaresiz kaldım
Bir dağın ağırlığı çökerken üzerime
Her damlası sensizliğe akan
Yorgun nehirlerde çırpındım,
Karanlık bir türkünün içinden geçerken
Gözlerine varan bir yol bulamadım.
Nereye aksam, yolum yine yokluğuna vardı.
Ha küreğe mahkûm olmuşum,
Ha gecenin en dipsiz yerine prangaya vurulmuşum…
Gözlerini göremediğim her soluk
Ben sende çaresiz kalırken
Kalbinde bir yer bulmuşum

Sesin sustu, izlerin soğudu,
Omuzlarımda büyüyen bir gece kaldı geriye.
Kendi içimde bağlandım,
Kendi içimde tükendim.
Kalabalıkta gezen bir esir,
Zindanda kalan bir hürüm
Sanki bir rüzgâr aldı benden beni…
Dönmezsen çaresiz kalır ölürüm