bültene düşürmeden yaşamaya ant içmişim seni
çakal ulumalarının ürpertilerine aldırmadan
meydan vermeden eteklerimize üşüşen asalaklara
vurmuşum kendimi yüreğine
gerisini boşa yormuşum evvelinin
ötesi zaten yok
ben sende benim...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




kutlarım içten duygularınız yansımış.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta