Ben sana ağlamadım... Karanlık gecelerde sığındım yokluğunun boşluğuna... Ve hüzünler biriktirdim gelecek adına dünlerin karanlığına...
Ben sana ağlamadım... Bir umut ışığıyda belki yüreğinde yaktığım kandiller... Bir umut ışığında düş gördüğüm uykusuzluk emareleriydi belkide biriktirdiğim mutluluk çıkınımda...
Ben sana ağlamadım... Yitip gittiğin karanlık sokakların tenhalarıydı hüzünlendiren belkide beni... Bir kaldırım kenarında kıvrılıp yatan, kimsesiz, çaresiz bir aşktı yüreğimi burkan...
Ben sana ağlamadım... Çaresizlik içinde debelenen yüreğimin son çırpınışlarıydı hüzzam faslı sol yanımın... Sol fa diye mırıldanan, es'i tüketmiş bir notaydı hüznüm... Ve çocukluğumun, ve kimsesizliğimin, ve sevgisizliğimin tükenişiydi gözyaşlarımla suladığım roman sayfalarında kalan mutluluğumun....
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta