Bir fırtına kopar, dingin gönlümde
Dingin değildir artık gönlüm
Hüzün tünellerinde
Çokça aramamda yalnızlık getiren huzuru
Kaderimmiş der avuturum kendimi
Bir şarkı söylerim eskilerden
Nağmeler çınlar kulaklarımda
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta