Yel, sevgilinin elleriyle dokunurmuş insana,
rüzgâr, yârin sesiyle konuşurmuş.
yüreğe saplanan diken,
gamzelerinin sırrıyla çözülürmüş.
Kirpiklerinin arasında
kanatlarını silkeleyen o kırlangıç
dedi bana,
Ben onun yalancısıyım
Suskunluğunun eşiğinde beklerim,
bir bakışına sığınan yalnız bir kelimeyim.
Gülüşünle aydınlanan sokaklarda
adımlarımı kaybettim,
sana dönüşüm
senin sevinci bıraktığın yerde bitti.
Bir kırlangıç ezberletti bunları bana...
Ben onun yalancısıyım
Bir dua gibi usulca
tekrarlattı geceleri;
“Sevda, bir başka ten değil
kokunun rüzgârdaki yankısıymış".
Kayıt Tarihi : 21.7.2023 21:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!