Ben Onu Hiç Sevmedim (2) Şiiri - Salim İpek

Ben onu hiç sevmedim dedikçe
​Aynadaki yansımam bile beni yalanlar oldu
Gözlerimdeki o büyük boşluğu gördü.
Yalanlar, koskoca bir duvar gibi önümde yıkılıverdi.
Hani sevmemiştin diye haykırdı yüzüme
Oysa ben, onsuzluğa bir kılıf uydurmuştum.
​Sevmedim dedim,
çünkü sevmek kabul etmekti gidişini.
Taşımadım dedim, çünkü o yük ağırdı yüreğime
Aklımda değildi derken,
her an kalbimde bir sızıydı halbuki
Ne gecemde, ne gündüzümde,
gölgesi bile yoktu derken
Karanlığa hapsediyordu ışığı beni
​Her "sevmedim" deyişim
gerçekte bir çığlıktı gökyüzüne.
"Paramparça oldum" diyen o son söz,
Tüm inkarın, tüm gururun gizlediği
Büyük bir aşktı belki de.
Ruhumun bölünmesi bundandı:
Onu sevdiğimi itiraf edemeden aldığım her nefes
Kocaman bir yutkunmaydı boğazımda
​Şimdi ona ait olan her şeyin,
Ama her şeyin üzerini kapattım gönlümde
Şarkıların sesini kıstım, eski yerlere gitmeyi bıraktım
Sanki o hiç olmamış gibi sildim geçmişi en baştan.
Ve benim her silişimde, avucum kana bulandı
​Şimdi o var, yada yok, hiç fark etmiyor artık.
O boşluğu dolduracak bir yara bulamıyorum kendime.
"Ben iyiyim," diyorum herkese, zoraki gülümsüyorum
Unutmak için harcadığım hayatı
Ona bir nefes diye adamak isterdim halbuki
​​Ve biliyor musunuz?
Onsuz daldığım uykular hiç rahat değil
Geceler delik deşik
Yastığım da buz gibi üstelik
Yarı uyanık uykulardan gözlerimi her açtığımda
Onu kaybettiğimi hatırlıyorum
Ben onu hiç sevmedim derken bile
Ondan başka hiç kimseyi sevmedim aslında
Ben bu dünyada, o yokken,
Ne güneşin doğuşuna sevindim, ne bir çiçeğin açışına
Sevmek, onu hiçe saymaksa eğer;
Evet ben onu hiç sevmedim.
Çünkü o benim ruhumu yutan dipsiz bir karanlık
Ve bu karanlığı benden alan hiç bir ışığı sevmedim.