Ben Ölünce Şiiri - Baki Ortak

Ben ölünce
hemen kapanmasın gözlerimin kapısı,
bırakın rüzgâr değsin kirpiklerime,
o gelir diye beklesin tenimin son sıcaklığı.
Toprak acele etmesin üzerime,
ben daha sevdamın gölgesine doymadım.

Belki bir kez daha
kır saçlarımı okşayacak
parmaklarını hissedemem belki,
ama rüzgârın uğultusunda
varlığını bilirim.

Ellerini tutamasam da
kalbim onun kalbine dokunur,
nefesi yüzümde dolaşır.
Yüreğimin en derin yerinde durur sıcaklığı;
bir anlık hatırası bile
kanatır içimdeki özlemi,
usulca çöker gecelerime.

Gözlerim kapansa da
görürüm onu hayallerimde,
her bir gülüşünde titrer bedenim,
her bir hüzün dalgasında
sarsılır ruhum.

Ölüm bir durak değil,
bir geçit kapısı sadece;
ve ben beklerim orada,
sessiz, sabırlı, yalnız ama
ona aitim hâlâ.

Belki elleri ellerime değmez,
belki dudakları dudaklarıma konmaz,
ama rüzgâr, kuşlar, yağmur
her nefeste fısıldar adını,
ve ben oradayım, hissederim.

O geldiğinde
toprakla değil, onunla buluşurum,
her dokunuşunda canlanırım,
her nefesinde eririm,
sonsuz bir uyanış gibi.

Kul Ortak der ki:
Ve şunu bilsin dünya:
Ben ölsem de beklerim onu,
hiçbir mezar, hiçbir zaman
bizi ayıramaz,
çünkü ben
sadece toprağa değil, sevdaya aittim.

KUL ORTAK