Bir gün Nasrettin Hoca seferdeyken yorulur,
Dinlenmek amacıyla, bir tarlaya kurulur.
Bir ulu ağaç bulup sırtını ona yaslar,
Aklınca yaratılan nimetleri kıyaslar.
Çıkarır kavuğunu, siliverir terini,
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta