Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bu şiir taş yüreklileri bile ağlatır be kardeşim... Yazılır yazılır da, bu kadar içten yazılmaz ki. Zaten dertli olduğumuz şu zor günlerde yaralarımıza tuz-biber oldu bu şiir...
Kutluyorum güçlü kaleminizi ve vatansever yüreğinize sevgikr, saygılar gönderiyorum İzmir' den kucak dolusu...
Yurdumun üstünde tüten en son ocak kalsa da
Bu şanlı bayrak dalgalanacaktır!
Hiç kimse ama hiç kimse de
Şehit kanlarıyla sulanmış bu topraklardan,
Bir çakıl taşı bile alamayacaktır!
-----Ömer bey yürek dolusu bir şiir derler ya işte o kadar dolu ki sizi ve bu güzel eserinizi içtenlikle kutluyoru saygılar sunuyorum .
şiiriniz beni öylesi etkilediki dağlıca haberleri hepimizi mahvetti..inanın gözyaşlarımı tutamıyorum..geceden beri düşünüyorum orada evladı asker olan anaları babaları ...şehit haberi var lakin isimleri henüz zikredilmemişti.o analar babalar bu gece ne yapatılar diye sabaha dek ağladım..artık kara haber evlerinin yakınlarındaydı..düşünemiyorum telafus dahi edemiyorum bu acıyı..allahım sabır versin...asskerimize uzanan o pis el kırılsın soyu sopu kurusun hepsinin allahın gazabına uğresınlar...++10..ant..
Şehitlere ölü demeyin zira onlar Allah katında diridirler. Şehitlerimiz olmasaydı bu vatanda olmazdı. Allah bu ülkenin üzerinde tuzak kuranların tuzaklarını geri döndürsün güzel ve anlamlı bir şiirdi. Tebrik ederim efendim.
Kardeşim......
Zaten yanık, yıllardır hiç sönmedi 'yüreğimin yangını...' Bir de sen yakma şimdi!
Dayanamam ben 'Şehit' sözüne bile... İnceldi iyice, delindi, delinecek göğsüm... Görülsün istemiyorum içime attıklarım! Bir çıksa dışarı, mayın ne ki, bomba ne ki?
Dünyayı sarsacak ahım!
Ah! Aanalar.. 'Ağlarsa onlar ağlar', gerisi yalan!
En büyük ana 'Anadolum' değil mi?
Ne yazacağımı şaşırdım Ömer Osman Bey, Kardeşim.. 'Günler ocak isi, duman karası!' Kimi 'zılgıt atar', kimi sahte gözyaşı döker, kiminin kanar, şifa bulmaz yarası...
Duyarlı yüreğine yürekten selamlar Kardeşim..
Ben Ölmedim Anne...
Vatan için kanı toprağa düşen yiğitler ölmez... Ezelden Ebede yaşıyacaklardır... Güzel şiirinizi kutluyorum Ömer Bey...
Vatan sağ olsun da çocuklarımızda sağ olsun... Yeter artık toprağın kanı. Yeter artık anaların gözyaşı...
Böylesi kederli bir günde yüreğime dokundu şiir...
Tüm şehitlerimize Allahtan rahmet diliyorum...
Kaleminize sağlık.
Saygılar.
Tüm Şehitlerimizin Ruhu Şad Olsun...nasıl güzel bir çalışma okudum usta kaleminizden nasıl ...nasıl yandı yüreğim nasıl...sonsuz teşekkürler böylesi güzel bir çalışma için...yüreğinize sağlık...sonsuz saygılarımla...
VATAN ,BAYRAK, MİLLET uğruna canlarını
feda eden ,aslan yürekli tüm askerlerimizin
ruhları şad olsun.
***********Türkü
Herkes uyuyor
Uyuyamıyorum bir türlü
Salıncaklar kuruyorum
Geceyle gün arasına
Sallanıyor
Sallanıyorum
Söylüyorum yanık bir türkü
'Evlerinin önü boyalı direk
Yerden yere vurdun sen beni felek
Dayanamaz bu acıya bu yürek'
Allah sabırlar versin şehit anasına
Uğraştı yedi düvel
Yenemedi gitti Türk'ü.
İnci Germenliler
DUYGU yüklü yüreğinizdeki esin hiç
tükenmesin daima çağlasın efendim
SEVGİ VE SAYGILARIMLA
İnci Germenliler
Yurek yakan bir siirdi.Mehmetciklerimizin ruhlari sad, mekanlari cennet olsun, nur icinde yatsinlar.Allah ailesine, yakinlarina sabir versin demekten baska elimizden bir sey gelmiyor. Sizinde duyarli yureginize ellerinize saglik.
Bu şiir ile ilgili 51 tane yorum bulunmakta