Ben Öfkeli Bir Adamım Şiiri - Sinan Bayram

Göğsümde çatlayan bir fay hattı var,
Dokunsan infilak, sussan kıyamet.
Ben her sabah kendi küllerimden değil,
Kendi yangınımdan doğarım, ibret-i alem.

Dilimde paslı bir kılıç kınından çıkmış,
Kelimelerim keskin, cümlelerim kan revan.
Sakin sulara özenen o adamı vurdular,
Geriye bu hırçın, bu öfkeli gölge kaldı inan.

Güneşi suçlarım karanlık çöktüğünde,
Yıldızları taşlarım, gök dar gelir bana.
Dünya bir hapishane, duvarları camdan;
Yumruklarım kan içinde, sığamıyorum zamana.

Sevmek mi? O da bir savaş bende,
Şefkatim bile fırtına sonrası sessizlik.
Bir yanım merhamet için dilenirken,
Diğer yanım diyor ki: "Bu ne rezillik!"

Ben öfkeli bir adamım, evet, doğrudur;
Çünkü kırgınlığım öfkemden daha büyük.
Sırtımda taşıdığım bu dünya değil aslında,
Anlaşılamamış olmanın verdiği o ağır yük.

Sinan Bayram