Benim yeşerttiğim aşkı,
Sen soldurdun ben neyleyim,
Gönlümdeki saray köşkü,
Sen kaldırdın ben neyleyim.
Seni söyleyen dilleri,
Sazımda dertli telleri,
Bahçemde gonca gülleri,
Sen yoldurdun ben neyleyim.
Sana güldüğüm yüzleri,
Dilimde tatlı sözleri,
Aşk ile bakan gözleri,
Sen çaldırdın ben neyleyim.
Onca geçen yıllarımı,
Seni saran kollarımı,
Bu Kanber’in sonlarını,
Sen buldurdun ben neyleyim.
Kanber GÜRBÜZDAL
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta