çekiliyorum bir girdaba,
dönüşmem yakındır yeniden bir fırtınaya,
esip gürlediğim anlardan eser kalmaz yanından geçerken, usulca sıvışırım bir kenarından,
uyandırmadan narince atan ait olduğum kalbini, saçının tek telini oynatmadan,
öyle sakince kalabilirim istersem yanında,
sen yokken içimde büyür adını koyamadığım bu kavgam,
kendimi kendime kırdırırsam kazanan ben olur muyum hiç?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta