Ben köy çoçuğuyum
Yamaçlara yaslanmış kerpiç ve toprak kokan evlerde büyüdüm
İki göz odalı evlerde yer yatağında uyurdum kardeşimle
Çoçukluğun tüm masumiyetiyle çeşmelerden plastik bidonlarla su çekerdik
Akşam olunca uyuya kalırdım sıcak sobanın başında öylece
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrik ederim.
Yüreğimizi nostalji hastalığına düçar eden güzel şiirinizi beğenerek okudum.
Yüreğinize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta